writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (39 - Een Balans, een Superburger en een Gelegenheidspooier)

door koyaanisqatsi

Een stel knapenverkrachters, een manzieke teef, een gefrustreerde schoolfrik die zich van haar hond bediende, een pederast van een broer die sjoemelde met een schokkend vroegrijpe bakvis, een drugshoer die zich eender wat zou laten welgevallen om aan haar dope te geraken, een voorbeeldig echtpaar dat geschifte politiespelletjes speelde in zijn kelder, een onder het jengelen van een compleet belachelijk rijmpje al douchend zichzelf bevlekkende bakker…
Als snotaap met een tot onschuldig rukwerk beperkte sexbeleving, was ik de afgelopen dagen weinig zachtzinnig met mijn neus op de erotische feiten van de grotemensenwereld gedrukt. Mijn romantische voorstelling over de schoonheid van de vleselijke symbiose met de partner van mijn dromen had daarmee een knauw gekregen waarvan ik me geen fatsoenlijke genezing kon voorstellen. Ik probeerde mezelf te troosten door me het recht op zelfbeklag te ontzeggen, want per slot van rekening waren mijn belevenissen in vergelijking met de lotgevallen van de vernederde, misbruikte en tot op het bot afgekraakte Zepinho maar spatjes spuug op een puberziel.
En toch was ik aan een rustpauze toe. Dat merkte ik toen de bus bij onze terugkeer langs de boulevard van de straatmadelieven reed en ik tegen mijn gewoonte in als een volbloed asceet de ogen afwendde van het vrouwelijke halfnaakt dat daar lokkend en heupwiegend liep te paraderen.
Mijn moeder was twee haltes eerder uitgestapt.
'Ik ga nog even een vriendin bezoeken die hier in de buurt woont,' had ze gezegd, waarna ze me wat geld in de hand had gedrukt waarmee ik mocht doen wat ik wou. Daarna had ze me een vluchtige zoen op de wang gegeven en de bus verlaten, en was ze, zonder nog een keer achterom te kijken, in een lommerrijke zijstraat uit zicht verdwenen.
Het hele traject terug hadden we geen woord meer gewisseld; zij ontdaan door Zepinho's verhaal, ik constant dooreen geschud door de vergeefse verwerking van mijn verzameling ervaringen -welke woorden hadden we ook kunnen gebruiken om onze ontsteltenis, onze machteloosheid en ons medeleven met Zepinho zinvol te kunnen uitdrukken?

Ik stapte uit aan het spoorwegstation en liet me meevoeren met de mensenstroom die zich als een inktvlek in de wirwar van winkelstraatjes van het oude stadsdeel verspreidde. Met het geld dat ik van moeder had gekregen in mijn broekzak gefrommeld, slenterde ik langs de etalages waar ik zo vaak met Zepinho had staan kijken naar onbereikbare koopwaar: merkkleding, audio en hi fi apparatuur, sportartikelen en andere luxeproducten die slechts waren weggelegd voor de welstellenden en de gezinnen met goeie tweeverdieners.
Toen ik een fastfoodtent passeerde, werd ik ondanks een wrange smaak in mijn mond overvallen door honger. Ik bestudeerde de geďllustreerde spijskaart die aan deur hing en liet me verleiden om te gaan aanschuiven voor een "Superburger met Friet en Sla".
Het meisje dat me bediende, veel te zwaarlijvig voor haar leeftijd en zwetend van de stress en een constante race tegen de klok, was ongemeen zachtaardig en vriendelijk, hetgeen me volkomen van mijn stuk bracht omdat het niet te rijmen viel met de hardheid die het verloop van de dag had volgegoten met de bedoeling er een betonblok van te maken. Gelukkig had het meisje het te druk om in de gaten te krijgen hoe ik haar tijdens het wachten op mijn bestelling aangaapte alsof ze een wezen van een andere planeet was -wat ze mogelijk verkeerd had opgevat als verbijstering om haar dikke, haast vormeloze lijf.
Ik zette me in een hoekje van waaruit ik haar kon blijven gadeslaan zonder al te veel op te vallen, en wachtte af in de rotsvaste overtuiging dat ze ieder ogenblik uit haar rol ging vallen om een vanzelfsprekend deel te worden van een cosmos zonder mededogen.
Maar terwijl ik stukken uit mijn Superburger hapte en de smaak van gehakt, frieten, ketchup en sla stilaan de bitterheid uit mijn mond verdreef, bleef ze met een bewonderenswaardige volharding haar lot als sloof van het grootkapitaal met een vertederende menslievendheid dragen.
'Zo'n typetje bevalt je wel, is het niet?' rukte een hese stem mijn aandacht weg.
Een kerel in het geelblauwe uniform van de fastfoodketen stond zo opeens over mijn tafeltje geleund en legde met een venijnige grijns een stel onnatuurlijke witte tanden bloot. Ik keek hem verbaasd aan, overvallen als ik was door zijn nergens op slaande veronderstelling.
'Gebeurt wel meer hoor,' grinnikte hij, mijn verbazing op zijn manier interpreterend, 'smaken verschillen nu eenmaal, en er zijn meer boys die op dikkerdjes vallen dan die dikkerdjes zelf durven dromen.'
Ik slikte een brok eten door en antwoordde kortaf: 'Je vergist je.'
'Oja,' grinnikte hij opnieuw, maar nog wat irritanter, 'dus je zit haar te bewonderen omdat ze zo hard kan werken zeker?'
Het ontbrak me zowel aan de zin als de energie om mezelf nader te verklaren, ook al omdat de kerel zodanig wegzonk in zijn eigen gelijk dat het me al op voorhand een maat voor niets leek, en dus reageerde ik gemakzuchtig met een gemaakte zucht: 'Oké, je hebt gelijk. Maar ik ben te jong voor haar; dat zie je toch?'
De kerel rechtte zijn rug, grijnsde voor zo ver dat mogelijk was nog wat breder, keek even in het rond en zei, terwijl hij met zijn rechterduim over zijn rechter wijsvinger begon te wrijven: 'Dat kan wel geregeld worden, als je begrijpt wat ik bedoel.'
Op dat ogenblik begreep ik inderdaad maar al te goed wat hij bedoelde. Het beetje organoleptisch genot dat mijn Superburger mij verschaft had, werd er meteen door naar het riool verwezen. Ik veegde mijn mond af, schoof het plastieken dienbord met de overschot van mijn maaltijd naar het midden van mijn tafeltje, stond recht, dacht: "Smerige pooier," en stapte ontwijkend, als was hij een pels vol luizen, langs de kerel heen naar buiten.

 

feedback van andere lezers

  • DeKoeneRidder
    Rare jongens them pimps.
    Geboeid gelezen!

    Gr. DKR
    koyaanisqatsi: thnks KR
  • sproet
    aanschouwelijk stukje en zoals steeds in een taalgebruik om tussen een lekkere superburger te leggen!

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: smakelijk...

    xx
  • Julien_Maleur
    Mooi stuk, voorzien van de nodige erotiek. Boeiend en vlot geschreven.
    Mvg
    JM
    koyaanisqatsi: thnks JM
  • Mephistopheles
    Vloeiend stukje weer. Als ik Buscapé was dan kieperde ik de restante van die superburger op die pimp.
    grts.
    koyaanisqatsi: Of stopte hem in z'n... (maar ja, Buscapé was nog jong)
    thnks
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .