writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (51 - In Afwachting van Zepinho's Proces)

door koyaanisqatsi

De woorden van de indiaan in mijn droom indachtig ondernam ik in afwachting van Zepinho's proces, met mijn gave als transportmiddel, een reisje langs enkele buren.
Ik begon met de dag na ons bezoek aan Nuñes Coimbra nog een keertje bij de Agrigento's binnen te wippen. Het echtpaar zat helaas als een stel "deftige burgers", verzonken in een geconcentreerd stilzwijgen, patience te spelen, wat ik nu niet meteen een reden vond om te blijven hangen. Ik ging terug de deur uit en probeerde het een paar huizen verder opnieuw, bij de Clodoaldo's, waar het er jammer genoeg niet veel interessanter aan toe ging. De voltallige, aan obesitas lijdende familie -vader, moeder en twee tienerdochters- zat op een doorgezakte sofa naar een boertig teeveeprogramma te apegapen en propte zich vol met chips en andere dikmakers die rijkelijk op een salontafel stonden uitgestald.
Gelukkig ging het er bij hun buren, de kinderloze Custepecs, iets spannender aan toe.
Met perfecte timing verscheen ik aldaar in de slaapkamer, precies op het ogenblik dat meneer Custepec op het punt stond door zijn vrouw betrapt te worden met de toeter van zijn beste vriend, Marcello, in zijn mond. De twee mannen schrokken zich een aap, graaiden in paniek naar de lakens, om hun onbedekte lijven te bedekken alsof ze zich nog nooit naakt aan een vrouw hadden tentoongesteld, en trokken allebei een van angst zodanig scheefgetrokken smoel dat het wel leek alsof Magere Hein, zwaaiend met zijn niets ontziende zeis de slaapkamer kwam binnengestormd.
Na een korte stilte, zo tastbaar dat ze bijna verpletterend was, richtte mevrouw Custepec zich met zelfverzekerde stem tot haar echtgenoot en zijn speelkameraadje.
'Julio, Marcello, aan jullie de keus: ofwel pakken jullie onmiddellijk jullie boeltje om dat geniepige flikkerleventje van jullie ergens anders verder te zetten en definitief uit mijn leven te verdwijnen, ofwel laten jullie mij er bij komen en maken we er het beste van. Wat zal het zijn?'
Meneer Custepec kon duidelijk zijn oren niet geloven, wist niet of hij zich met opluchting moest verblijden of door ontzetting moest laten overrompelen en zocht met een van wanhoop doorgezakt tronie naar hulp bij zijn bedgenoot.
Mevrouw Custepec kruiste de armen en wachtte een reactie af maar vriend Marcello bleek al even verlamd door de gang van zaken als zijn minnaar.
'Marina,' stamelde meneer Custepec dan maar, 'bedoel je daarmee dat… Dat je er geen graten in ziet dat Marcello en ik…'
'Met mij d'r bij, geen enkel probleem,' onderbrak mevrouw Custepec, waarna ze uit de kleren ging.
Na mijn ervaring bij jufrouw Andrade was ik niet gauw meer uit mijn lood te slaan, maar dat nam niet weg dat ik toch even moest slikken.
Mevrouw Custepec trok de lakens weg en wurmde zich tussen de twee mannen in, die overduidelijk geen blijf met zichzelf en de nieuwe "verhoudingen" wisten en als een stel zoutzakken rechtop bleven zitten.
'Wel,' snauwde mevrouw Custepec, 'scheelt er wat? Of hebben jullie er zo opeens geen zin meer in?'
Meneer Custepec haalde de schouders op en stamelde, amper hoorbaar: 'Eerlijk gezegd, Marina, en ik denk dat ik zowel voor mezelf als Marcello mag spreken, zijn we een beetje verrast…'
Mevrouw Custepec begon te grinniken, sloeg zichzelf op de dijen en antwoordde, half spottend: 'En ik was niet verrast zeker, toen ik jou hier aantrof met zijn snikkel in je smikkel?! Je hebt me gehoord, Julio: we maken er het beste van, en wel nu meteen, of je gaat met je schatje ergens anders de bruinwerker uithangen!'
Met een slaafse traagheid begon meneer Custepec te gehoorzamen. Hij boog zich voorover, drukte zijn mond om één van mevrouw Custepecs tepels en begon te sabbelen. Met een tevreden grijns op haar lippen bracht mevrouw Custepec vervolgens zijn rechterhand naar vriend Marcello's penis, waarna ze hem aanporde deze opnieuw tot leven te wekken.
Het begon allemaal wat stroef maar onder impuls van mevrouw Custepec kwam er algauw wat vaart in het spel en zag ik dingen gebeuren die ik weliswaar voor mogelijk kon houden maar niet meteen voorzien had als "live" mee te maken taferelen. Het drietal schoof in wisselende volgorde in en uit mekaar, graaide steeds feller en gedurfder naar alles van kneedbaar was en gaf zich uiteindelijk over aan een lawaaierige losbandigheid die ongetwijfeld tot bij de Clodoaldo's te horen moest zijn. Ik bleef er naar kijken, soms gefascineerd, soms opgewonden, maar op bepaalde ogenblikken ook met lichte walging, en begaf me pas huiswaarts toen het trio er meer dan anderhalf uur later afgepeigerd naar adem happend de brui aan gaf en zich in een vriendschappelijke vestrengeling te rusten legde.

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    wat kan je hier nog aan toevoegen, over de schrijfstijl weliswaar!

    liefs, trees

    ps: herlees eens de tweede zin, ofwel bgrijp ik hem niet of er hapert iets aan.
    koyaanisqatsi: zal eens (na)piepen...

    xxx
  • Mephistopheles
    Great stuff!
    koyaanisqatsi: thnks M.
  • Wee
    Haha, geweldig. Ik leer ieder hoofstuk bij ;))
    (In regel vijf: 'patience te spelen' zonder 'zat'?)
    x
    koyaanisqatsi: Tja, het leven zit vol verrassingen, nietwaar? :-)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .