Copyright 2005 Writehi(s)story Sun, 01 Aug 2010 09:54:44 +0200 Sun, 01 Aug 2010 09:54:44 +0200 http://www.writehistory.be/ Writehi(s)story: De enige echte interactieve schrijversstek. nl-nl http://www.writehistory.be/ Valentijn Vyvey valentijn@snortsoft.be Valentijn Vyvey valentijn@snortsoft.be ]]> verf verhaal Sun, 01 Aug 2010 09:54:43 +0200 onschuld zich gelaten geeft aan zoete nacht
voelt onguur gepeupel hun wellusten stijgen
sluipen zij geniepig uit verscholen schacht

om bruut, wat het daglicht niet kan verdragen
en heimelijk een spoor van vernieling te laten
forceren, eigenen toe, zonder morele vragen
gewelddadig graaiend als gulzig landpiraten

onschuldig mens in oprechtheid gegriefd
niet slechts om wat materieel is ontnomen
maar vaak van dierbaar aandenken ontriefd

de angsten die nu bij nacht en ontij komen
ontnemen rustige slaap eens zo innig geliefd
veranderen vredige rust in nerveuze dromen
]]> Runner gedicht Sun, 01 Aug 2010 08:11:24 +0200 dat ene ridderschip
wiens zeil mijn bootje past
zeker dat ik hem bond
ik mocht zijn roertje draaien
hij zou prima laveren
en ik hem leren
hoe orkaankracht ons pekelt
recht op en neert
de branding keert
dat je geen beloftes hekelt

Als zo'n man echt bestond
die ene autonoom
wiens ziel mijn aura past
geheid dat hij mij vond
hij mocht mijn anker vieren
hem zou ik losvrijen
en hij mij tijen
hoe zeewaardig wij varen
recht zo die gaat
met kiel en zwaard
wij de zee beroering baren]]> Dora gedicht Sun, 01 Aug 2010 01:49:07 +0200 Uiteraard hangt om deze duistere deal, onnoemelijk wanhopige schanddaad, een waas van geheimhouding, de dader verklapt niets. Het ontsiert alle betrokkenen, illustreert te glashard de waan van het moordspel. De zogenaamd per ongeluk aangeschoten 20 jarige jongen gaat als held naar huis. Om opgelapt te worden, men kijkt niet onder de waterspiegel van deze vuurverteerde ziel. Na de lichamelijke genezing wordt hij eenvoudig naar het oorlogsgebied teruggestuurd. Niemand die het doorheeft dat hij een ondeugdelijke blindganger is. Een onontplofte bom.
Zijn niet kloppende moordoptelsom is onzichtbaar achter de ingetrainde niet-zeuren-doordouwen-stoere-jongens-klagen-niet spiegel. Marco begeeft zich op een gegeven moment almachtig stoer met ongeladen mitrailleur in een vuurgevecht. Hij gaat er prat op dat hij zijn wapen weigert te herladen en men lacht om hem, om zijn durf, ongekende moed. Hij krijgt ook raar hoge PTSS giegellachtjes.
Het is een Chronisch Post Traumatisch Stresssyndroom, concludeert men en dat krijgen alleen de zwakke broeders. Hij mag eindelijk naar huis. Ontslagen. Eenvoudig. Afgeserveerd. Voor dilettanten, onbekwame gestoorden heeft het leger geen werk. De duur opgeleide mislukkende moordmachine is zelf de schuld dat hij niet meer voldoet. Nachtmerries van aan flarden geschoten mensen categoriseert men niet onder "aan oorlogsgeweld gerelateerde psychische schade." Praten helpt niet, pillen slikken dus. Zijn herinneringen liggen vast op een plek in de hersens die met praten of training niet bereikbaar is. EMDR zou misschien wel helpen, maar dat is experimenteel gezever, zit niet in het zorgpakket.

Marco doet zijn best in de burgermaatschappij maar wordt agressiever. Hij weet niet waaraan het ligt, zijn woede, drankmisbruik. Het is het ruwe, onaangepaste dat iedereen verfoeid. Hij doet gek en vindt het zelf ook de spuigaten uitlopen, maar kan er niets tegen doen. Het is als dwangmatig tien keer de WC doortrekken als je één drol hebt gedraaid. Ze gaan niet weg, die sporen, al zegt zijn vrouw dat er niets te zien is en hij houdt echt van haar.
Op een dag treft men hem aan, volkomen lambezopen, in het bezit van honderden pillen, die hem rustig moeten houden. Hij krijgt dus wat méér pillen. Andere, om te kunnen slapen. De Marcoman wordt echter tegendraads en uithuizig. Begrip, zorg, liefde en aandacht, werkt niet. Of juist averechts. Bij nacht en ontij dwaalt hij langs de straat en zoekt de zelfkant van het leven.
Zijn vrouw begrijpt hem niet, hij is onbereikbaar en zij werkt voor het jonge gezin.
Marco zoekt herkenning, lotgenoten die ook hopeloos op het randje van het leven iets verlorens zoeken. Hij en zijn makkers zoeken een mes, dat hun rotte plek weg kan snijden. Hen geneest.
Marco is een levend perpetuum mobilis van woedende gevoelens in zijn hart, van wraak en doodsgedachten in zijn hoofd, die hem vergiftigen.
"U koestert aan oorlogsstrijd gerelateerde moordgedachten." diagnosteert de deskundige burger psycholoog, die zelf geen muizenval durft te zetten uit angst voor de piepende dood met het staartje.
Omdat Marco liever geen bloederige misdaad begaat, leeft hij bij mislukte afgeleefde kameraden.
Zo kan hij zijn geliefde niets aan doen. Hij houdt van haar, maar kan haar doorzettingsvermogen, levenslust, teleurstelling en verdriet niet aan.
Dan, op een zwarte dag, hij weet niet eens waarom, steekt hij zeven keer op haar in. Zelfs DIE wazige daad troost hem niet. Men ontdekt géén berouw bij hem en oordeelt evenredig.

"Wat hebben we aan watjes?" vraagt de Kolonel aan de camera vanachter het bureau in zijn Kazerne Gallica in Amerika. "Ze zijn ervoor getraind. Dat kost ons machten met geld. Er is een kapitaal in hun opleiding geïnvesteerd, belastinggeld van u en ons. Dat mogen we niet over de balk gooien. We hebben hier te maken met, zoals dat heet, een ingecalculeerd risico. Het moet dus eh, eh, ja, eh, om het zo maar eens te zeggen, natuurlijk wel rendement opleveren. De mannen die niet meer functioneren worden teruggehaald."

William is open, vertrouwt de documentairemaker.
"Ja weet je," zegt hij vlak, bedachtzaam, in de beklemmende documentaire.
"Je moet het uitblokken. Echt wel, anders redt je het niet." en hij haalt zijn schouders op.
Leeg glimlacht hij in de lens. Een vleugje naief toch ook. Hulpeloos, betrapt en verontschuldigend.
"Maar, eh, hoe doe je dat dan? Je schiet toch onschuldige burgers dood." vraagt de intervieuwer.
William spreekt rustig, afgemeten, te knap beheerst, zonder dialect. Keurig opgevoed
"Ze hebben ons geleerd dat zij niet deugen, die Hadji. Ja, weet je, het zijn maar Hadji, hoor!"
De film loopt door tijdens lange stilte. William zoekt zichtbaar in zijn hoofd naar woorden.
"Zo moesten we het zien. Wij de superieuren, zij Hadjis. Anders kun je het ook niet. Hadji, ja, dat zijn het. Je schiet je eigen mensen niet dood." De broodmagere jongen loopt even later in de zon. Achter het hek van de gevangenis in zijn eigen vrije land.
"Vergeten zegt men. Ze zeggen dat dat moet. Ja. Dat moet........ maar het gaat je achtervolgen als je terug bent. De beelden gaan niet uit je kop." mompelt hij droog, alsof het over de vuilnisbak van de buren gaat die net is geleegd. De camera zoomt uit, vanaf zijn bankje in zijn cel. Zelf weet hij er weinig meer van. Hij was te stoned, te dronken. Vanwege zijn bloederige roofoverval op een bank met een paar kameraden heeft hij nog 62 jaar te gaan.

"Je moet je gevoel wel uitschakelen anders word je ter plekke gek. Ja, hoor anders word je gek," zegt Marco, de jongen met zijn mooie gevoelige ogen tegen de geduldige camera. Hij is nu 25 jaar.
"Toen we onze kameraden mee moesten nemen hadden we niet voldoende plek. Ze waren dood, onze kameraden...... Ja weet je? Snap je?........Wij kenden ze, 't waren toch onze vrienden."
Dan zie je zijn ogen even iets van pijn vertrekken, maar hij houdt zich groot.
"De klep kon niet eens dicht. Ze hingen half uit de bak. Die vrienden....weet je, vrienden, er hing zomaar van alles naar buiten." Zijn gezicht in close-op, een jonge knul, de pijn voorbij.
"Het is alweer een tijdje geleden, hoor. Ja, weet je dat het al drie jaar geleden is?......... en nog........die beelden." De neutrale voiceover als we hem weg zien lopen: "Marco's advocaat gaat in Hoger Beroep, als dat mislukt komt hij over dertig jaar vrij."

Kijk hoe gevoelloos die man is, denk ik. In de cel ermee! Om wat hij die jonge jongens heeft geleerd. Maar dat zegt niemand over een machtige Kolonel.
Hij heeft het beter geregeld in de militaire macht van de sterkste.
Marco, Harry, Rob en William, Jack en Howie mogen rotten, die onaangepaste foute jongens,
Twintig jaar was Marco toen hij al mee mocht spelen met de grote heren.
So what? Dan loopt hij de rest van zijn leven met molenwieken achter prikkeldraad. Met voor zijn kop geplakte burgerlijke diagnoses, hokjes om hem in te passen. Hij dient wel de regels te leren opdat straks, als hij op zijn vijftigste naar buiten mag, hij zich als welopgevoed heer beheerst.

Wist u dat? Men maakt tegenwoordig vanwege het millieu, van afgewerkte olie en oude verpakkingen perfecte heldere plastick frisdrankflesjes. Recycling noemt men dat in de kringloop van de weldoordachte economie, Jonge mensen stellen dus niets voor. Die drill je en als ze leeg zijn......
Ja toch? Niet dan?
]]> Dora verhaal Sun, 01 Aug 2010 01:20:34 +0200 tarnished, no matter how much I polish
you are the sunshine in my strife
wonder why it keeps on raining

would sell you for a euro
or give you away for a fight
can't stand you in the daytime
or lie next to you at night

they say love is blind
if you get the right lenses you'll see
your certificate is already signed
by the mortician and me

I hate you

http://www.youtube.com/watch?v=ljph506ADaI&feature=related]]> killea gedicht Sun, 01 Aug 2010 00:59:30 +0200

Bekijk de mogelijkheden om met elkaar te spelen.
Maar wat?
Trommel je vrienden en alle huisdieren op, want het is tijd voor een feestje!


veel plezier groet jan. ]]> jan gedicht Sat, 31 Jul 2010 23:43:07 +0200

geurig valt de schemering
en licht diffuus als het spinrag
in de ochtend over klaprozen ,
lavendel van zomaar een dag

geluk balsemt het landschap
in zachte aquareltinten
tot een hemelse droomvallei

een witgejurkt blond meisje danst
in stilte door het verhaal
dat ooit geschreven zal zijn-
met huppelende roze linten
ze is getekend
en lijkt sprekend
op mij




]]> ingelien gedicht Sat, 31 Jul 2010 19:43:29 +0200
EEN VREEMDELING, DIE VERDWAALD IS ZEKER, EEN TOERIST OP AARDE, DAT GELDT ZEKER VOOR WIE ALS KUNSTENAAR IN HOLLAND WOONT, DUS NIET VOOR MIJ…

Frank Forrest : En ik wil nog wel even heel wat verder gaan voor ik verder ga, want mijn vorige verhaal heeft ook heel veel succes en bijval gehad bij de zindelijke, fatsoenlijke, nadenkende, oplettende, kritische lezer, die zich net iets breder oriënteert dan foeballuh, gehaktballen, friet bakken, sigaretten roken, overmatig drinken, hate mailen en andere walgelijke vrijetijdshobbies van naargeestige, gefrustreerde personen met een teveel aan vrije tijd en weinig levensvreugde in de pocket.
Laten we het eens over het in verlichte kringen gangbare mensbeeld hebben als sculpteurs in de taal. Wij weten inmiddels wel hoe de oercalvinist Fred van der Wal, genie èn beeldend kunstenaar van huis uit over één en ander denkt.
Mag hij misschien ? Ja hoor, hij mag !
En of U mag ? Dat staat nog te bezien.
Mijn voorkeur ten aanzien van de al te kritische, slecht of niet geïnformeerde doorsnee lezer is : Bek dicht en houwen zo, dan blijft de omgang prettig ! Geef mij maar die stukken van Isis Nedloni daar steken we tenminste nog wat van op van hoe het leven in de creatieve sfeer in elkaar zit want aan verhalen over de deeltjesversneller of raketjes die richting de maan gaan daar kopen we niks voor en bovendien is het overbodig die technische hoogstandjes die slechts tot doel hebben de ontwerpers in het zonnetje te zetten. Weg gesmeten geld. Er valt op aarde nog genoeg te beleven.

Dankzij de dwangmatige socialistische propaganda in de kritiekloze pers van de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw door journalisten in spijkebroek en op sandalen, de kinderkrusitocht dus, people die nog steeds naar de mode van de tijd grotendeels half anarchistisch of salonsocialistisch waren georiënteerd voor zo ver het ze tot voordeel strekte, werd een overkoepelend positief mensbeeld gepresenteerd in een uitbarsting van naief, goedmoedig, blind vertrouwen in de massieve goedheid van de medemens. Tegelijkertijd liep de misdaad gigan tisch op in de jaren zeventig en nam de bereidheid tot straffen bij justitie recht evenredig af. Een merkwaardige tendens die nog lang niet over is en door strafrecht advocaten van harte wordt ondersteund om hun criminele klantjes te gerieven.
Zo stond de aan heroïne verslaafde moordenaar van de Amsterdamse beeldhouwer Ben de B. na een klein jaar al weer op straat begin jaren tachtig om de gebruikers van het atelier complex aan de tweede Nassaustraat regelmatig met brand stichting en geweld te bedreigen. Moest kunnen vond de overheid op gulle wijze in zijn schier onbeperkte tolerantie, maar meestal is tolerantie gebaseerd op onverschilligheid en lamlendigheid.
In een brief uit die tijd over de zinloze moord op de oudere kunstenaar Ben, door een contraprestatie juffrouw geschreven, las ik dat zij niet de moordenaar van Ben van de moord betichtte maar het slachtoffer postuum van karaktermoord op de overledene door vermoord te worden.
Hoe krom kan iemand redeneren in zijn of haar wanen?
De politiek is weer een ander dankbaar onderwerp voor de maatschappelijk bewogen bewegers zoals wij allen weten.
De tweede wereldoorlog en het post koloniale verleden speelden in de jaren zestig een grote rol in de publiciteit en de politiek. Dankzij een voortdurende propaganda van de AR, reeds ingezet eind jaren vijftig onder leiding van AR voorman Bruinsslot, was een typisch gereformeerd enthousiasme ontwikkeld voor en fixatie op arme negertjes met ogen bedekt door steekvliegen om die via miljarden ontwikkelingshulp en inzamelingen voor culturen waar de hongerlappies de boventoon voerden, op voortvarende wijze op kosten van de belastingbetaler op te stoten in de vaart der volkeren. We waren immers allemaal hetzelfde en hadden overal rechten op zonder dat daar enige verplichting tegenover stond, was de algemene tendens en die opvatting wordt in vrijwel elke congregatie van de middelmaat gehuldigd.
Deze door de media en politici aangeprate fictieve schuldigheid ten opzichte van de gekleurde medemens kan verklaard worden uit het valse internationalisme van het socialisme, dat een derivaat is van het protestantisme gemixed met een vleugje RK missie drang. Alle grenzen open en normen heffen we op.
De onaantastbare miljarden verslindende ontwikkelingshulp die niets opleverde behalve een groeiend wagenpark van dure Mercedessen en Rolls Royces van zwarte dictators, paleizen met gouden kranen in de Congo, een massaal toenemende immigratie in het dichtst bevolkte land ter wereld Nederland, het oprichten van volkomen overbodige slavernij monumenten, terwijl er in het snel groeiende SM sirkwie juist een enorme behoefte was aan slaven en Meesters, dit alles in een masochistische poging om het verleden te compenseren.

Op hetzelfde ogenblik dat de gemakzuchtige Nederlanders konden terug vallen op het vangnet van de bijstand of andere regelingen hadden de bedrijven in ons land op grote schaal arbeidskrachten van elders nodig omdat de eigen bevolking grotendeels weigerde vacatures voor laag betaalde beroepen te vervullen. Die groeiende import kwam er ook en nam geen einde na eind jaren zestig.
Het kabinet Den Uyl met zijn linkse kabinet lokte een massale immigratie uit Suriname uit waardoor in no time de halve bevolking van dat land in Nederland werd gehuisvest ; latere kabinetten waren nog royaler met asiel migratie en huwelijksmigratie. Het lager onderwijs zag zich geconfronteerd met scholen waar negentig talen werden gesproken en de analfabeten de toon zetten om het nivo nog verder omlaag te halen.
Al deze tot niets leidende vredelievendheid en betrokkenheid op de derde wereld en de ad hoc besluitvorming, was gebaseerd op de ethiek van de zelfbeschuldiging en de klaagcultuur. Het zwart wit denken van de jaren zestig en zeventig met zijn benauwende angst om vooral maar niet te discrimeren resulteerde in een omgekeerde discriminatie die Nederlanders minder rechten gaf dan niet Nederlanders.
In de jaren zeventig was het voor een artistiek echtpaar dat beiden werkten onmogelijk een betaalbare woning in Amsterdam te vinden. De beste woningen uit het CBH bestand gingen naar de gekleurde medemens, de nieuwe medelanders, die liefkozend onze gasten werden genoemd.
De altoos cynische kunstenaar Fred van der Wal sprak toen al van : Gast aan tafel, drollen op de bank !
Hoe zeer heeft onze geniale kunstenaar niet gelijk gekregen in zijn maatschappelijke èn artistieke analyses! Wij mogen onszelf wel feliciteren met een artiest als hij !
De nog steeds door woekerende aberraties van die jaren zijn alleen verklaarbaar door de Culture-shock van The Silver Sixties met zijn overdosis aan immoraliteit erbij te betrekken, dat heksenbrouwsel van geforceerde moderniteit, het consumeren van ongebreidelde seksjuwaliteit in alle gaten en hoeken van de vleesberg en een vroom klinkende opgedrongen zelfbeschuldiging en aangepraat schuldbesef.
Deze naïviteit van een groep illusie denkers, het aantoonbaar onjuiste idee dat de mens geneigd is tot uitsluitend het goede, hetgeen links ons voortdurend voor houdt, werd geconcretiseerd in het opzetten van een royale verzorgingsstaat die als paradijs moest gelden voor initiatieflozen, kanslozen, arbeidsschuwen, onbekwamen en kwaad willenden.
De katholieke politici en ontwerpers van die rijstebrijberg aan tot passiviteit aanmoedigende maatregelen resulteerde in een massaal misbruik van de sociale wetgeving, zoals steekproeven begin jaren 80 aantoonde. Menigeen parkeerde zijn Mercedes om de hoek van het bijstandskantoor als hij zijn uitkering kwam ophalen. Controle was er niet of nauwelijks.
De katholieke ontwerpers van de verzorgingsstaatswetgeving die van de wieg tot het graf de Nedrelander moet pamperen in een roze wolk van babytalkpoeder , waren de halfzachte ministers Klompé en de onbehouwen paap Veldkamp.
De gezagsdragers koesterden in hun naïviteit een beeld van de Nedrelander dat deze de door de overheid aangereikte publieke voorzieningen niet zou misbruiken en meende dat de gekleurde niet Europeaan een standaardvoorbeeld van de Nobele Wilde was, een beter soort mens dat nog dicht bij de natuur leefde in zijn schuldeloze staat, een achterhaald idee van de filosoof Rousseau. Wellicht is deze laatste opvatting het meest typerend voor de kardinale fouten die in de zestiger en zeventiger jaren zijn gemaakt en tot op de dag van vandaag hun effekten laten voelen.
Een standaardvoorbeeld van misbruik van de sociale voorzieningen is de Wajong, een wet die lastige, werkweigerende of werkonbekwame jongeren een levenslange uitkering geeft zonder dat daar enige verplichting tegenover staat. Inmiddels plukken honderdduizende jonge mensen van deze wet. Werkonbekwaam maar wel geschikt om de nachten door te halen in de discotheken.
Een handige BKR trekker in de jaren zestig en zevntig cashte maar liefst twaalf BKR uitkeringen in diverse gemeentes en verwierf zich daarmee een top inkomen op kozten van de belastingbetaler. Een soortgelijke kunstartiest, eveneens BKR trekker bestond het zich in te laten schijven bij de UVA, naast zijn BKR uitkering een gezinsbeurs te scoren van in 1972 een vijftienduizend gulden per jaar en zwart voor een ton aan zijn schilderijtjkes te verkopen. In de extreem linkse salon communistische BBK kringen in Amsterdam heette dat maatschappelijk betrokken koopmansgeest.
Het resultaat van al die modieuze tolerantie is Nedreland als liberaalste drugsland ter wereld met een golf van misdaad, een politie die een miniem percentage aan misdaden op lost, een kleine pakkans van daders, een lage bestraffingskans en vonnissen die doorgaans in een paar uur werkstraf worden omgezet, een advocatuur die men vroegr maffai advocaten zou noemen en veel succes heeft met verdachten van zware misdaden op vormfouten in de procesgang vrij te krijgen.
Nedreland is een land waar het gezag grotendeels is afgeschaft en waar het recht van de sterkste in d eoude wijken en No Go areas regeert.
Gezag thuis en ops chool is afwezig en de jeugd de meest onbehowuen en slechtst opgevoede van heel Europa is. Het volste land met de hoogste immigratie. Nederland geeft percentagegewijs het meest van alle landen aan ontwikkelingshulp, het zwarte gat waarin miljarden verdwijnen zonder iets op te leveren. De omgekeerde goocheltruuk van het konijn uit de hoge hoed.
Ik heb altijd geloofd dat de pvda er op uit is geweest in de jaren zeventig grote groepen mensen staatsafhankelijk te maken via een inkomenspolitiek die doet denken aan de Romeinse tijd van brood en spelen. Een systeem van rechten zonder plichten voor de consumenten van de staatssteun. Het kan niet anders verklaar worden dan uit de idiotie van de zestiger jaren.
Tijd voor een frisse poolwind, een blizzard.
]]> fredvanderwal verhaal Sat, 31 Jul 2010 13:13:57 +0200
De tweelingbroers liepen het blokje om
en ontstaken samen hun spurtersbom.
Jonathan werd verwacht
maar Kevin volbracht.
Of was het toch misschien andersom ?


30/07/10 : Opnieuw trekpaarden in het verkeer

Langsheen de straten van Oudergem
gebiedt de Groendienst met luide stem :
"Allez vòrt, gij knol !
Geef volle petrol !
Maar trap bij 't café ferm op uw rem !"


29/07/10 : Asteroïde stevent af op de aarde

Is onze aarde weldra gedoemd
tot één apocalyptische boem ?
Ga er niet vandoor
maar roep mee in koor
om Gobelijn en Zonnebloem !


28/07/10 : Gastvrij België jaagt zigeuners weg ...

De Franse gezant van 'Air et Lumière'
trok zich graag op aan ons Belgisch heir.
Maar wat hij niet wist
is dat men hier vist
naar campers met het statuut 'miljonair'


27/07/10 : NMBS doet vondst : trein vertrekt na SMS

In het station van Brussel-Centraal
ging een treinstel te vroeg aan de haal.
Een jaar na de kwestie
doet iemand suggestie.
Die whizzkid wordt vast directeur-generaal.


26/07/10 : Dodelijke Love Parade in Duisburg

Na méér dan 20 jaar Love Parades
werd het teveel voor de Police Brigades.
Duisburg gaf ijskoud
een nieuwe inhoud
aan "Tunnel of Love" van Dire Straits.]]> Aramis gedicht Sat, 31 Jul 2010 12:13:58 +0200

Ivan Rebroff of Hans Rolf Rippert
heeft met alle talen geschipperd
het Wolgalied klinkt
als Kalinka pinkt
in het Zwarte Woud luistert een hert.


31 juli 1931 Berlijn - 27 februari 2008 Frankfurt am Main
http://www.youtube.com/watch?v=qomRveSp2sg&feature=related

]]> lief gedicht Sat, 31 Jul 2010 11:21:38 +0200 lang gedroomde werkelijkheid
met slank geschoeide neuzen
pijnlijk de tenen ingepakt
het been bedekt met nylon glans
van hak naar hoog gelijnd met zwart

een petticoat van kantwerk
en vol gesteven tule
gaf de geklokte rok met bollen
op wit in blauw en geel
een cirkelend voluum

liet wijde wolken wiegen
bevalligheid rond benen
en nam haar ranke taille
met 't blauwe boothalsbloesje in

het gele kraagje gaf devoot
wat bloot een stukje wit
een kantje op haar schouder
te raden wat daar zat

suiker gesponnen haren
haar lippen jong en rood
zestien en hoge hakken
wat voelde ik me groot
]]> bessy gedicht Sat, 31 Jul 2010 11:18:51 +0200

'k Rook m'n laatste sigaret
en dan ga ik alleen naar bed
't bed zal weer koud zijn deze nacht
omdat er niemand op me wacht

de lakens liggen verkreukeld te wezen
een boek waarin ik niet verder wil lezen
't gaat over liefde tussen man en vrouw
maar ze nemen het beiden niet zo nauw

regen tikt hardnekkig tegen m'n raam
vormen in druppels je bijna vergeten naam
de rozen uitgebloeid, hangen op half zeven
ze zijn opgehouden hun geur af te geven

'k rook nog maar een sigaret
't laatste kopje koffie gezet
't bed zal weer koud zijn vannacht
omdat alleen m'n kussen op me wacht…

©GoNo




]]> GoNo2 gedicht Sat, 31 Jul 2010 10:58:19 +0200 voor de zon in zee verdween
en haastig land nog even strand
in avondlicht getuigde

nacht viel als een zilver kleed
koelde het geblaarde zand
maanlicht speelde met het tij
wiste sporen van de dag
die nog vers in geheugen lag

er deinde in het blauwe licht
wat wit geweven golven
liefde die in het late uur
strand bedekte met het vuur

ik die zomerzotheid droomde
geur van zee in haren vlocht
de maan vroeg mij te minnen
dromend van een nacht vol zinnen
met de minnaar die ik zocht


]]> Kat gedicht Sat, 31 Jul 2010 09:19:47 +0200 fluit een vink Porgy and Bess
de flierefluiter!
]]> Runner gedicht Sat, 31 Jul 2010 08:11:16 +0200 als een boom des levens
laat je wortels rijken tot diep in de kern van moeder aarde
sta in jou vrouwelijke kracht maak verbinding met het aardse

de kruin verbinding met het Godelijke
laat stromen door je takken heen
maak verbinding met al wat er is
laat je vruchten rijpen om een mooie aarde

tijd en ruimte is soms een beangstigde omgeving
twijfels slepen je mee
wil jij weten wie je werkelijk bent
weet dan voor het eerst wat jij werkelijk wil
als jij echt weet wat jij wil
weet je echt wie jij bent
kracht is schoonheid


liefs chris]]> CHRIS gedicht Sat, 31 Jul 2010 00:53:38 +0200 De raadsleden besluiten: via de maag is de meest brute man zachtmoedig te kneden en men keurt het protocol van aanpak goed, Aramis stuurt een koerier naar zijn herberg met de opdracht een stevig lux maal te bereiden. Commité Stadsbehoud, Atu Dingisto en Djumba, zal de stier vastberaden op de koe zetten.
Tijdens de taxirit nemen ze hun tactiek door, géén wollige smoezen of omtrekkende bewegingen. Bij aankomst heerst er zenuwachtige onorde en meteen klampt de opgewonden waard hen aan.
"De gemoederen op het plein zijn vanmiddag hoog opgelopen. Er broeit iets machtigs. Toen ik terugkwam konden ze niet wachten het me te vertellen." fluistert Aramis samenzweerderig.
"En óók hier stond de tukul dwars in de vensters. Djumba, alle bliksems, man, welke strontakkers heb je omgeploegd? Flink de molensteen tegen de dol gedraaid zeker? Of wat? Jij moet wel de hel opnieuw heringericht hebben, wat een loszenuwen koejaasboel heb jij veroorzaakt." Djumba lacht er maar om,
"Als ik dan toch tot duvelstoejager ben gekroond, zal ik me er maar naar gedragen he? Haha."
"Een uur nadat jij weg was zijn de Mesovrouwen uit de keuken geplukt, de loopjong moest de barbier optrommelen en wel op slag van bokkesprong. Zijn volk diende de kamer uit te mesten. Man, vuilnis kwam er uit. Alles, maar dan ook alles, moest daarna worden gesopt. Met ossegalzeep notabene! Martha is erop uit gestuurd. Geurolie moest er komen, en niet van dat verwijfde. Later ging hij met de vrouwen wandelen, het schijnt een hele vertoning te zijn geweest." hangt Aramis roddelend als een waswijf over de tafel.
"Maar als je het over de duvel hebt, haha," zegt hij opkijkend en loopt mompelend weg.
(Ik ga de wijn halen, om het te vieren, wat ik je verviljaad brom, wel alle orakels nog an toe.)
Djumba gelooft zijn ogen niet. Een welhaast onherkenbare verschijning komt elegant van de houten trap. Zijn haar is geknipt, Joszef heeft hem ook geschoren. Hij is in bad geweest, ruikt fris als een pas gebadderde baby. Boven het schone witkatoenen hemd glimt een vriendelijke kop en hij draagt een losflodderend felblauwe broek. Claxius loopt op huisslippers, komt rustig op hen af en staat bedeest voor hun tafel stil. Dingisto ziet een aardige man en stelt zich voor, drukt zoals gebruikelijk, links en rechts de wang tegen de zijne waarna hij Claxius aan tafel nodigt. Een rustige vent, zelfs wat timide, voorkomend en lichtelijk verlegen schuift aan hun tafel. Met half open hangende mond staart Djumba sprakeloos naar de volkomen andere blik in Claxies ogen. Er hebben zich in dat stinkhol boven inderdaad bijzonder extreme dingen afgespeeld, denkt hij en glimlacht schaapachtig. De koning knikt ook wat onzeker, als om het gelijkspel tussen hen te bezegelen.
"Ik vernam dat u zonder taalmeester het Orakel bezocht?" vertaalt Djumba de burgemeester.
"Dat is juist en ik vraag me nu, in de tweede slagkrater, echt af wat me ooit zo heeft kunnen bezweren."
"Ik stel voor dat we morgen gedrieën naar de tempel gaan opdat we voor u kunnen vertalen."
"Nee, ik wil niet dat u mijn geheimen kent." zegt Claxius eenvoudig en dwang noch angst vult zijn stem.
Al kent Dingisto de "oude" koning niet, heeft hij de indruk dat hij meegaand, vriendelijk en welwillend is, hij laat geen enkel bamboesprietje ruimte, hoe klein ook, voor listige schijnonderhandelingen.
"Dan sommeren wij u vóór morgenavond met uw personeel de stad te verlaten." eist is kordaat terwijl de tafel vol wordt gezet met borden, stenen mokken en waterkannen. Dan neemt Claxius het woord.
"Ik wil graag een week met jou mee, Djumba, als gast in je huis vertoeven, zal het je rijkelijk vergoeden."
Hun wenkbrauwen schieten omhoog, maar Claxius laat zich niet van zijn á propos brengen.
"Ik wil jullie leven en rituelen meemaken. Armhaars leren zodat ik mijn vrouw en uw Orakel kan verstaan. Dat ik het niet eerder heb bedacht. Werkelijk ezeldom. Hoe kon ik zonder taalmeester hier komen?"
Hij lijkt antwoord te verwachten en kijkt hen open aan, zonder een zweem van strijd.
"Maar Martha wint u er niet mee, zult haar nooit uw vrouw kunnen noemen." sist Djumba.
"De echte liefde voel ik bij haar. Dat heb ik bij geen andere vrouw meegemaakt. In dat besef, begrijp ik dat ik me aan moet passen. Jij bent daarvoor de aangewezen persoon, kundig en betrouwbaar." fluistert hij en Djumba gelooft zijn oren niet. Hij laat zich niet in de luren leggen met mooipraterij, heeft ook zeer weinig zin hem in zijn huis op te nemen. Levendig ziet hij het voor zich hoe zijn vrouw haar leven niet meer zeker is, de kinderen door makkelijke verwennerij worden verpest. Op dat moment komen de kookvrouwen met grote schalen dampende spijzen aanlopen. Gekruide stoofpot van ossehersens, rauw rundvlees met siffolia plus gehakt lamsvlees, witte bonen in tomatenmoes, rechtstreeks uit de groentetuin, gehusseld ei en warm koningsbrood. De geuren kringelen verleidelijk door de zaal, ontnemen de kille missie even het fundament. Prikkelend masseert het aanlokkelijke eten hun zintuigen en speekselklieren. Het water loopt door de mond, neusvleugels trillen want de honger laat nu van zich spreken. Het liefst zou men meteen aanvallen maar Aramis heeft zijn beste wijn met drie kristallen feestbekers tevoorschijn gehaald en hij versnijdt de gespannen sfeer met zijn bekende vrolijke noot.
"Ziet heren, hoe het godenvocht soepel uit de kruik klokt, hoe het golft, zwaar geurig met een prachtige robijnrode glanskrul sloemslamst het tegen de glazen. Ik wens u smakelijk eten en smeuige spreken." Neuriënd verdwijnt hij en slaat even later de drie Mesovrouwen gemoedelijk op hun kont, omdat ze giebelend om de hoek loeren. Ze willen zien hoe hun baas reageert. Dingisto hervat het gesprek.
"Het zijn dus privé belangen die u nastreeft? " Claxius knikt.
"U heeft daartoe niet uw gehele staf nodig." concludeert hij dan gerstdroog en Djumba vertaalt als een bezetene, hoopt en bidt dat Claxius in verweer komt, maar de koning schudt bevestigend nee.
"Ze richten in onze stad te veel ellende aan." vervolgt Atu Dingisto ijskoud, ook dat levert geen verweer.
"Ja, ik heb het gezien, vanmiddag." zegt hij en hangt daarmee stilwitte verslagenheid boven het eten.
"Weet u, ik heb de laatste tijd niet opgelet. Vanaf dat ik besloot uw Orakel te bezoeken ben ik niet aanwezig geweest. Drie weken waren we onderweg en ik weet er niets meer van. Ik heb hen afgejakkerd, niet uitbetaald, dus ja....Het was alsof ik in een roes hierheen ben gekomen, zoals in de legende van Wirandoe: nu of nooit, anders zal mijn rijk voorgoed verdrinken in de oprukkende zoutzee."
Dingistu en Djumba luisteren nauwgezet en Claxius, niet meer blind, voelt hoe hij terrein wint.
"Drie weken heren, als de donderende God Woeroenda heb ik hen opgejaagd, amper gegeten of gedronken, had ook geen honger. Het enig dat telde was het Orakel, uw Vilja. Men had me gezegd dat zij de enig was die me kon helpen, kon bevrijden van mijn wanen en de onlust in mijn land, in mijn lijf. In eenenwintig dagen, heren, waren we hier terwijl de reis normaliter minstens een hele maanstonde vergt." De beide mannen voelen zich ongemakkelijk, zo vanzelfsprekend vertelt hij over waan, personeelmisbruik, zijn gebreken. En dat alles om hun Orakel te bezoeken? Ze beseffen dondersgoed, dat hij bij ieder woord een plakje van hun woedende verontwaardiging afschilt. Hij vilt hun vastberadenheid, de korte metten die ze met hem wilden maken. Als een vakbekwaam meesterslachter, ware kampioen beent hij hun plannen uit. Ze vallen hem ook niet in de reden, te veel in beslag genomen door de puzzel. De eerlijke bekentenis staat loodrecht op hun wantrouwen. Neemt hij hen bij de pulka? Bespeelt hij zwakke plekken? Hun stadstrots, holt hij hun gezag of reden van bestaan uit? Beledigt hij het Orakel?
"Het is hen reeds meegedeeld dat ze morgen de dieren klaar moeten maken, reisvoorraad in moeten slaan en hun privé inkopen doen. In de loop van de dag zullen ze waarschijnlijk wel vertrekken." zegt hij dan simpel. De beide raadsleden zwijgen, voelen zich wat belachelijk nu de potentiele aangeklaagde hen volledig van hun zware taak zijn beroofd.
"Ik heb het met Larus Abellis, de voorman besproken. Hij slaapt met de rest van de hofstaf ook hier in de herberg. Hij zal het regelen, heeft alles ook al in werking gezet. Ze mogen zoveel tijd voor de terugreis nemen als hen goeddunkt. Zoals ik hen heb behandeld, foeifoei, ik heb echt iets met hen goed te maken. Het zijn geen slaven."
Razendsnel moeten de mannen zich herpakken, hun positie her inschatten. De eerst zo vastberaden opwinding voelt ineens overdreven kinderachtig. Opgedreven slagkracht, totaal voor niets, de missie lijkt onzinnig. Om de verwarring daarover te verbergen doen ze de koning maar voor hoe je met je rechterhand, want links is onrein, de enjerra scheurt en in een handzaam flapje vouwt.
"En dan is het eenvoudig om de saus van het bord te nemen zonder lepel, ziet u? Het is ook een manier om te zien of men beschaafd is. Maak een kommetje van duim en twee vingers. De mindere lieden gebruiken alle vingers." legt Djumba uitvoerig uit. Claxius is er ook door afgeleid, heeft moeite het zich eigen te maken zonder mes en smakt de eerste happen hoorbaar genietend weg. Hij knikt tevreden, glimlacht als een trots kind. Dan slurpt hij zijn bronwater op en laat een galmende boer. Iedereen schrikt, ziet hij. "Men eet hier met de mond dicht" constateert hij hardop en probeert het na te doen. Al kauwend lacht men de ongemakkelijke impasses weg.
"Zeg Djumba, bij ons laat men via een boer merken dat het smaakt, hier ook?" vraagt hij luidruchtig en als de vertaler het Atu Dingisto meedeelt gebruikt deze dat als perfect bruggetje om de missie te eindigen.
"Ik ben nogal uit het veld geslagen door uw gewoonten, ben voorlopig afdoende op de hoogte, haha. We zijn het kennelijk eens. Laten we er een dankdronk aan wijden." Dingisto neemt zijn glas wijn, ze staan op en drukken de glazen in klinkelklankjes: "Wij zien morgen of uw volk zich aan de beloften houdt en komen ter zelfder tijd hier opnieuw samen om de rest van uw voorstel te overleggen." resumeert de burgemeester. Hij neemt een forse opgeluchte slok en het is of heel Lalibella een zucht van verlichting slaakt. Vredig rustige uitstraling golft door de herberg naar buiten. De zon is reeds lang achter de heuvels gezakt en het plein ligt er stil bij, beschenen door de halve maan. Ook de krekels vieren vanavond extra luid vleugelfeest. Hier en daar lopen keuvelende mensen in de zwoele windstille nacht, zelfs de olielantaarns flakkeren niet onrustig, gaan als dwaallichtjes door het donker.

]]> Dora verhaal Sat, 31 Jul 2010 00:11:01 +0200 de nacht verzacht
het geheugen verder slinkt
mijn denken verdrinkt
in dodenwacht
daar kraken
parelmoeren
schelpenhuizen
zullen alle holle hoeren
dolken slijpen in graniet
en zilverzand vergruizen
van hels hysterische verschiet

de vlammende toverkollen
met jaloerse kantklos kragen
zullen niemand binnen vragen
draaien zij warme heksenkringen
ooit zal ik de Mariabruiloft zingen
in hun diepgevroren ijspaleizen
en op wonderkinderen wijzen

Satans liefste
onzichtbare zwarte maagden
met vuurspuwende tongsnoeren
verminkte goddelozen en geile hoeren
leven ongestraft door in het geniep
ziet het hopeloos perpetuum mobilis
zodra en nadat eeuwig draaiende
leven-nevel-leven gestorven is
worden gesmolten ijspegels
onze nagedachtenis
]]> Dora gedicht Sat, 31 Jul 2010 00:10:46 +0200

duister is de nacht
afgesloten de cel
al brandt een vuur
van buiten krachtig

fel licht vlamt op
slaperige ogen zien
hoe ruimte ontstaat
en ketenen breken

poorten gaan open
als hij vertrekt
zonder een spoor



]]> alie_jankind gedicht Fri, 30 Jul 2010 22:04:01 +0200 vielen mijn ogen open
slaapwel
was een gedachte
voor morgen
die van vandaag
was wakker blijven
]]> dovan gedicht Fri, 30 Jul 2010 18:25:19 +0200
"Wie ben jij eigenlijk, klotebibber?" vraag ik arrogant aan de behandelende psychiater. Hij zegt dat hij de psychiater van dienst is. Ik zeg terug dat ik daar helemaal niet van ge diend ben. Ik ben helemaal niet in dienst geweest. Dus wat moet ik met een dienst doende psychiater ? Ik heb dienst geweigerd! Ik wou hout hakken in kamp Vledder waar een zootje anarchisten en halve zolen zaten waar ik me mee verbonden voelde.
Wat zullen we nou beleven? Een oproep van de militaire dienst in 1966? Kunnen ze nog lol aan me beleven in het peloton als ik boven op mijn slapie lig te rossen met mijn stijve l*l als bajonet in het wachte mannenvlees van een andere recruut.
Opzouten met je handel, bokkenlul, dacht ik gelijk toen ik die brief van defensie kreeg! Ik mag dan wel met een lastgeving van de rechter via een dwangopname in een gekken huis zitten, net als galeriehoudster Dieuwke Bakker indertijd, maar dat betekent nog niet dat ik echt gek ben, nee, hullie zullie van de staf zijn gek.
De wereld daarbuiten is gek. Stapelgek. Mijn familie is ook goed gestoord, die moesten ze maar eens opsluiten, mijn moeder en zuster aan de elektro shock apparatuur leggen om hun harde schijf voor goed te wissen in hun bovenkamer. Onder het spanlaken met die hap of een paar weken in een dwangbuisje. Electrofolteren. Een beetje martelen moet kunnen. Stinkende heelmeesters maken zachte wonden, zo zegt het spreekwoord. Ik ben gek op torture sites! Als ik daar naar kijk begin ik gewoon te lekken !

"Aaaarghhh….interessant vak, maar zeker een zwaar vak, hè met al die gekken om je heen?" zeg ik spottend tegen de Psych.
"Een heel interessant vak en toch een mooi vak! Ondanks alles! U bent goed op de hoogte! "antwoord hij zuinig.
"Wij moesten elkaar maar eens spreken over tal van onderwerpen! Het einde van de wereld. Ik weet wanneer de datum is maar mag het niet verder vertellen! Laten we wat met elkaar gaan babbelen! Of het nest induiken! Eerst neuken, dan praten," stel ik hem voor.
"Goed idee," zegt hij.
"Zou je wel willen, hè, vuile klootzak! Gore flikker! En jij maar een uurloon opstrijken van vierhonderd euro als gekkendokter! Vuile uitvreter ! Parasiet ! Zie ik zo bleek? Fuck you! Eerst de poen op tafel, dan lullen we ver der!" zeg ik en steek mijn middelvinger naar hem op. Hij reageert niet. Ik maak een gebaar met mijn wijsvinger tegen mijn voorhoofd dat hij de gek is en niet ik, trek een lange neus, laat een roffelende scheet en maak ver volgens een koket huppelpasje met een flik flak en dubbele rietberger zodat hij er langs kan. Ik noem dat altijd de in klassiek ballet kringen overbekende De Kuitenflikker! Een sprong in de lucht en even drie maal de kuiten tegen elkaar aan laten kletsen. Flikkeriger kan gewoon niet.
"De psychiater! De psychiater! Hij is de man die komt altijd later; hij is de wildeman, die me lekker pakken kan, die geeft me psiegies een flinke optater, de psychiater, de pyschiater…leve de koningin, want daar gaat de koning bij in met zijn gouden lulleke, anders was het geen koningin, dan heb de koning geen zin!" zing ik vrolijk.
Een zelf gemaakt lied dat me aankondigt bij de andere patiënten. Ik heb er altijd veel succes mee. De begeleiding op mijn elektriese guitaar is slechts twee akkoorden, net als in Heroin van Lou Reed, dat gaat nooit mis, dat kan ik nog net mannen. Als de psychiater zich om draait ben ik al lang weer ver dwenen, de academicus ver bluft achterlatend. Ik kan weer even normaal doen. Ik denk dat ik mijn peperdure Gibson maar eens fijn aan barrels ga slaan op het hoofd van nachtzuster Nolda.

Een paar weken later zien we elkaar weer. De geneesheeer directeur van de inrichting heeft me als behandelend geneesheer gevraagd om met hem te praten, omdat het maar niet lukt om vast te stellen aan welke ziekte hij lijdt. Borderline? Posttraumatische stress stoornis? Borderline met psycho tische trekjes en een handvol sexuele af wijkingen? Schizo affectieve stoornissen? Vitale depressie met randpsychotische verschijnselen? Ik zie hem als opgegeven geval. Een bouwvalw aarvan de fundamenten verzakt zijn en de kozijnen verrot, de ruiten aan scherven.
En O, jee, hij heeft een lange geschiedenis van drugsgebruik, dat komt er ook nog eens bij. Misschien dat ik er als psychiater nog iets van kan maken als de brokstukken zijn opgeveegd. Mijn patiënt doet denken aan die kunstenaar Erik uit Turks Fruit van Jan Wolkers. De blauwgrijze melancholieke ogen zijn nog steeds dezelfde. De pupillen zijn niet langer verwijd. Zijn aanvankelijk zo glazige drugs roes ogen hebben plaats gemaakt voor een doffe oog opslag, de ogen half gesloten vanwege de zware anti psychotica die hem intraveneus onder dwang zijn toegediend. Er zijna ltijd wel en opaar geod getrainde ziekenbroeders te vindne die er van genieten om een patiënt eerst in elkaar te slaan voor ze hem tot overgave dwingen. Toch zit er als vanouds nog heel wat pit in deze me neer. Hij vuurt vragen op mij af waar ik geen antwoorden op weet. Hij heeft theorietjes over het ont staan van de kosmos, die ik al tien tallen malen eerder heb ge hoord van drugsverslaafden. Hij weet waar de mensheid vandaan komt, op welk evolutionair punt zij is aangekomen en waar het allemaal naar toe gaat. Naar punt Omega, beweert hij stellig, maar dat punt ligt nog heel ver weg. Ik herinner mij de boeken van Teilhard de Chardin. Achterhaalde rubbish van een rooms patertje met geldingsdrang. Ik luister naar de verwarde verhalen van mijn patiënt. Hij heeft een grote boodschap. In zijn broek, denk ik. Wat ruik ik?
Hij raast maar door: "Mijn echte identiteit achter mijn identiteit is een groot raadsel waar achter een vraagteken staat, zo groot als die letters van The Hollywood Sign in Beverly Hills, waar die ene teef van af sprong, Hedy Lamarr. Ik zweef namelijk nog steeds in een elf dimensionale wereld met een on eindige hoeveelheid tijdassen, stemmingen, vibraties en kleuren. Kosmies dus. Ik ben een zwerver in het heelal. Een ruimtewandelaar die met zijn lekke pak van zijn life line is los gesneden met een anaal vibrator als aandrijf mechanisme. De lichtsnelheid; Einstein. Een reet raket met een kort lontje, dat ben ik. Jonge, als die ontbrandt dan schiet je uit de kammen met een turbotietvaart. Een anaal vibrator is een sexuele aanjager, daar is de JSF niks bij. Daarom ben ik ook een ras kunstenaar. Ik maak wel eens een liedje namelijk op het toilet, begeleid door het blaasorkest der darmen. Wil je het horen? Ik heb heel wat bruine bonen gegeten, dus met dat blaasorkest zit het wel goed. En ik zing het alleen op het toilet met mijn broek naar beneden. Kom je even mee naar achteren? Even een punt zetten!"
Ik loop met hem mee. De toiletruimte is klein. Hij stroopt zijn jeans en onderbroek af en gaat zitten op de bril.Ik schrik me het leplazerus als medicus. Een enorme erectie is duidelijk zichtbaar. Ballen als een paar stierenkloten onder aan een paardenlul ter lengte van en schoorsteenpijp. De hele flora en fauna paraat. Het lijkt Artis wel. Zingen windt hem seksjuweel op. Dit gaat een vruchtbare samenwerking worden, gonst het door mijn verhitte, verwarde brein
Hij begint een lied te zingen over zijn moeder die hem verlaten heeft toen hij anderhalf was en de reden van zijn drugsverslaving. Hij gaat maar door met krassende stem en zo vals als een kraai. Elke noot is off key. Dankzij zijn blaasorkest der darmen ruikt het al gauw niet erg fris meer in de kleine ruimte waar de ventilatie te wensen over laat. Ik besluit geen lucifer af te steken vanwege het ont ploffings gevaar. Methaangas. Voor je het weet lig je na een explosie groggy op de gang met de pleebril om je nek.
Ik bevind mij in een pijnlijke situatie. Ik moet er niet aan denken; betrapt met een patiënt op de WC. Zal ik dat de directie kunnen verkopen als therapeutiese activiteit, passend in het behandel plan? Kunnen we niet beter op dit moment actie onder nemen? Hij lijkt zich dat ook te realiseren en begint woest van geilheid te mas turberen. Een schrale troost. Ik zie graag masturberende mannen en vrouw en omdat die zo fijn met zichzelf bezig zijn. Zo lekker creatief! Ik houd er van al vrouwen zichzelf zijn, vooral in het sekjsuwelen veld.
Doelgerichte activiteiten. Even vernauwen zijn ogen zich. Hij begint van geilheid te loensen, maar zingt toch door, omdat hij niet weet wat er gaat gebeuren als hij ophoudt met zingen. Ik besluit de impasse te doorbreken en zeg: "Nou, dat wordt tenminste niet voor het zingen de kerk uit als ik jou zo zie…!"
"Kun je nog zingen, zing dan mee!" moedigt hij mij aan. Dat laat ik mij geen twee keer zeggen, trek de zipper om laag, doe mijn tangaslipje naar beneden en begin vrolijk synchroon mee te masturberen. Hij zet er vaart in en gaat over van een handmatige draf in een razende galop. Ik moet wel volgen om in de kadans te blijven. Als snel begin nen we tegen elkaar op te krijsen. Sex zonder geluid is halve sex. Halve sex is geen sex. Wij maken geluid voor een half peloton van de Bijzondere Bijstands Brigade tij dens een nachtelijke attack op een vijandelijk kamp. Helemaal los gaan we. We komen beiden heftig klaar op hetzelfde moment met een kosmiese klaarkomschreeuw, die er uit knalt van onder uit onze ballen naar omhoog em via de stembanden zich vorm geeft: "Rabierrrrrelullllllll…"klinkt het dierlijke grauwen. De spetters zitten tot tegen het plafond. Voor je het weet is het hier een druip steengrot waar de grotten van Han niks bij zijn. Kunnen we mis schien toegang heffen om de dure medicijnen te kunnen bekostig en. De sitiatie is pijnlijk en benauwend. Ik trek mijn natte slipje weer recht en maak mijn jeans vast. Mijn lul af vegen vergeet ik zoals gewoonlijk. Ik vind WC papier een tiepies kapitalis tiese Westerse overbodige luukse. We verlaten het toilet en gaan naar de huiskamer van d einrichting.

"Misschien weet ik nu eindelijk wat de elfde dimensie is nu ik jou heb leren kennen," zeg ik voor de vuist weg. Hij stopt met zingen. Ernstig kijkt hij mij aan.
"Weet je dat nu pas?" vraagt hij verwijtend.
"Hoe lang heb je aan de drugs gezeten?" vraag ik, bij wijze van geveinsde interesse.
"Dertig jaar,' zegt hij otomaties zonder er bij na te hoeven denk en. De vraag is ook al vaak gesteld van af de intake sessie.
"Wat heb je zoal gebruikt?" vraag ik op neutrale toon.
"Alles heb ik gebruikt; weed, hasj, opium, coke, heroine was mijn daaglijkse vitamine, amfetamine mijn benzine, LSD en hele sloten wiskey en wodka…je kunt beter vragen wat ik niet heb gebruikt! Mijn vader was trouwens zijn hele leven lang leplazerus, die heeft ook nog in een gekkenhuis gezeten! Ik heb het niet van een vreemde! En mijn moeder schijnt ook nooit van de frisse geweest te zijn! Jarenlange therapietjes! Helaas geen succes! Een treurig geval! Opgegeven door de H. H. medietsie!"
Hij wil nog doorgaan met de hele lijst verboden drugs af te werken maar dan staan we hier morgen ochtend vroeg nog in het toilet.
"Hoe lang heb je eigenlijk niet gebruikt?" vraag ik.
"Een paar dagen!"
In de kliniek is alles te krijgen wat een junkie hart begeert, maar hij zegt een wilsbesluit te hebben genomen. Hij wil niet meer. Ik denk dat hij liegt dat ie barst. Ik test hem uit.
"Heb je zin in drugs om even de werkelijkheid te ontvluchten?"" stel ik hem voor.
Hij knikt heftig van ja.
"Wil je niet een paar honderd microgram LSD om eens lekker uit je dak te gaan?" vraag ik pesterig. Hij kijkt mij met wijd open gesperde ogen hongerig aan alsof hij me elk moment kan bespringen.
"Voel je de trek in drugs?" vraag ik verder.
"Dat is de elfde dimensie. Trek, Star Trek, ruimtemannetje die door je hersens marcheren, kaboutertjes door je maag" beweert hij stellig.
Ik leun achterover.
"Je bent nog steeds verslaafd. Je wilt er helemaal niet van af. Je voelt constant trek als een pas geveegde schoorsteen bij windkracht elf. Dat bepaalt dus je hele wezen, je identiteit zoals jij dat noemt, maar ik noem het je zwak te!" zeg ik ernstig..
Hij wil er over na denken. Het lukt niet. Dan wil hij weer het lied inzetten. Hij aarzelt en er klinkt een benauwde neurie alleen maar. Ook het lied wil niet meer. Als hij weer over drugs begint te zingen, bewijst hij mijn gelijk. De achterkant van het gelijk dat hij nog niets aan kan.

Enige dagen na het gesprek, dezelfde kale spreekkamer, tralies voor de ramen, meubilair dat aan de vloer vast zit geschroefd, plestik drinkbekertjes en bordjes om van te eten, een gecapiton neerde muur. Zijn haar is pas gewassen en gekamd, de jeans schoon. Geen half geloken drugsogen meer. Een levendige blik. De medicatie is aangeslagen. De dosis al snel verminderd. Hij is rustig. Totaal zichzelf.
"Je hebt gelijk gehad over die elfde dimensie," zegt hij deemoe dig. Ik knik bemoedigend.
"Gooi het er maar uit, boy!"moedig ik hem aan.
"Ik had me vergist. Ik bedoelde niet de elfde dimensie, maar de twaalfde. Ik zat er een kosmos of wat naast. Niet dat het wat uitmaakt, want alles is relatief zoals de Grote Einstein al reeds zei, weet je wel," beweert hij.
"Hoe zit het nu met de trek?" vraag ik.
"Okee, ik wil de hele dag wel een hijs van een joint nemen of iets sterkers voor onder mijn kurk, " zegt hij optimistisch.
Ik vraag het op een zo neutraal mogelijke toon want een junk die zegt te willen stoppen is zo zeldzaam als een paar debloem in de wei.
Hij vertelt dat hij zich niet meer kan concentreren. Hoe hij zijn gedachten niet op een rijtje kan krijgen, dat hij niet kan televisie kijken, lezen, scrabble spelen, laat staan nadenken over zijn nabije toekomst.
"Alles is nu helemaal niets en niets is alles, ik voel niets, ik ben niets, ik wil niets, ik ben een grote nul," zegt hij en slaat zichzelf op de borst.
"Hier! Hier! Hier van binnen zit een groot gat. Het hart is uit de stad geslagen. Een leegte. Door die drugs voelde ik tenminste nog iets, weet je, een constante geilheid, maar nu helemaal niets meer. Ik kan niet eens mijn lul meer om hoog krijgen. Noem je dat soms normaal?"
Terwijl hij de symptomen van zijn ziekte , die schizofrenie heet, op somt, voel ik geen enkel mede dogen op wellen. Ik zal hem gaan vertellen wat de naam is van zijn ziekte en dat hij er nooit meer vanaf zal komen. Een oordeel vellen. En dat de medicatie het gat in hem alleen nog maar groter zal maken. De anti psychotica zullen al zijn gevoelens dempen. Menig patiënt is door deze medicijnen aan de drugs geraakt om ten minste nog iets te voelen. Het is een vicieuze cirkel; zonder medicatie komen de wanen en hallucinaties in volle sterkte weer onverbiddelijk terug. Hij staat voor een afschuwelijke keuze: de hel van de psychose of die van de absolute leegte. Een Zen Meester zou er jaloers op zijn. High of Low; de uitersten van de elfde dimensie.]]> fredvanderwal verhaal Fri, 30 Jul 2010 16:47:12 +0200